Οταν οι ανάμνησες…

Οταν οι ανάμνησες στο χτές
Και πάλι με καλούνε,
Τα βήματά μου στις γνωστές
Τις ρούγες μ’οδηγούνε.

Πάνω απ’το σπίτι σου, νωπά,
Λάμπουν τα ίδια αστέρια,
Που μ’έβλεπαν τόσο συχνά
Στού πόθου τα καρτέρια.

Και πάνω απ’τις δεντροκορφές
Βγαίνει το ίδιο πάλι
Φεγγάρι που με έβρισκε
Στην τρυφερή σου αγγάλη.

Αγάπη, οι δυό μας οι καρδιές,
Παντοτεινή, ομούσαν
Και στα σοκάκια οι πασχαλιές
Τους άνθους τους σκορπούσαν.

Πώς μπόρεσαν τέτοιες στιγμές
Στη νύχτα να χαθούνε
Όταν στούς δάσους οι πηγές
Δεν παύουν να θρηνούνε•

Όταν φεγγάρια ολόστραφτα
Μέσ’απ’τούς δρυς γλυστράνε,
Όταν τα μάτια σου κι αυτά
Με γλύκα με κοιτάνε.


Πρόβαλλε, φως αγνό…

Οπως και πριν, στα εξαίσια ονειρά μου,
Πρόβαλλε, φως αγνό, πάνω από μένα,
Άγια Μητέρα, αιώνια Παρθένα,
Διώξε τις μαύρες σκέψεις μακριά μου.

Βόηθα με την ελπίδα μου να σώσω
Κι ας έζησα συχνά στην αμαρτία,
Στρέψε τη στοργική ματιά, τη θεία
Απάνω μου, κοντά μου να σε νιώσω.

Ξένος παντού και μόνος μου στον κόσμο
Η ύπαρξή μου όλη είναι τυράνια,
Δεν έχω πίστη, δύναμη καμμία.

Τη νιότη και την πίστη ξαναδώσ’μου,
Ξεπρόβαλλε απ’τ΄αστερωτά ουράνια
Να σε λατρεύω πάντα, Παναγία !


Τα χρόνια πέρασαν…

Τα χρόνια πέρασαν – νέφη στ’αλώνια,
Και πίσω, ξέρω, δεν ξαναγυρνάνε,
Γιατί πιά τώρα δε με συγκινάνε
Τραγούδια, θρύλοι, παραμύθια αιώνια,

Που μού’δωσαν χαρές κι άπειρες γνώσεις
Και μάγεψαν τα παιδικά μου χρόνια –
Σούρουπο, σύ, με τα στερνά σου αηδόνια
Τους ίσκιους μάταια στέλνεις να με ζώσεις.

Να βγάλω μια φωνή απ’τα περασμένα,
Ψυχή μου, να σε κάνω να δονίσεις,
Τη λύρα μου του κάκου δοκιμάζω.

Στης νιότης τα αιθέρια είναι χαμένα
Όλα• είν’άλαλες οι αναμνήσεις
Κι ο χρόνος με βαραίνει…σκοτεινιάζω !

Μετάφραση Νίκος ΜΠΛΗΘΙΚΙΩΤΗΣ



Si frêle

Si frêle comme la fleur blanche
Qui dans un cerisier sourit,
Parmi les mortels, comme un ange
Tu sors dans la voie de ma vie.

Lorsque tu viens, sous ton pas sonne
Tout fil de soie dans le tapis,
Et, de la basque à la couronne,
Comme un beau rêve tu surgis.

Des plis de ta robe de soir,
Sculptée en marbre tu t’élances;
Ton âme pend de ton Regards,
Plein de désirs et plein de chance.

Oh, rêve heureux de mon amour,
Mariée douce et sainte fée.
Ne souris plus. Fais acela pour
Ne pas sembler ensorcelée.

Avec la nuit de tous tes charmes
Tu assombris mes pauvres yeux,
En prononçant des propos calmes,
En me serrant aux bras frileux.

Soudain une pensée me creuse
Et couvre tes yeux tout brûlants
D’une toile bien ténébreuse:
C’est l’ombre des désirs mourants.

Mais si tu suis une autre voie,
Je passerai le droit chemin –
Perdue au grand jamais pou3r moi,
Elue néfaste du wdestin.

C’est ma culpe de t’avoir vue
Et je la trouve impardonnable
En comprenant de plus en plus
Que mon rêve est inexplicable.

Tu vas te lever, belle icône
De la mère du Bon Jésus;
Portant aur ton front la couronne,
Où t’en vas-tu? Quand rentres-tu?


C’est quoi l’amour?

C’est quoi l’amour? Occasion
    D’affliciton sans bords;
Jamais les pleurs n’y suffiron,
    Il en voudra encore.

Elle fait ton coeur prisonnier
    Par un gage éphémère
Qu’on ne saurait plus l’oublier
    Une vie tout entiére.

Au pa    s du soleil si elle attend
    En se baissant les yeux
De tout son coeur en désirant
    L’amour ]que ton coeur veut,

Le ciel et la terre s’envolent
    Et ton corps s’en débat
Et tout dépend d’une parole
    Prononncée à mi-voix.

Le long des jours tu te souviens
    De son pas calme et lent,
D’un tendre serrement de mains,
    De ses cils frissonnants.

Tout acela éclaire ta voie,
    Soleil et lune pour
Ton âme, de jour maintes fois,
De nuit presque toujours,

Car ta vie fut prédestinée
    A tous les idéaux,
Envahi d’eux comme on serait
    Par les lianes d’eau.


Lorsque les souvernirs

Lorsque les souvenirs essaient
De s’emparer de moi –
Par la chemin que je connais
Je reviens quelquefois.

Et les étoiles au-dessus
De ta maison paraissent,
Toujours les mêmes qui ont su
Comprendre ma tendresse.
En haut fes arbres solitaires
La lune douce tremble
Comme autrefois quand à son clair
Nous deux étions ensemble.

Faisaient serment de demeurer
Fidèles nos deux coeurs
Quand les lilas, sur les sentiers,
Se dépouillaient de fleurs.

Comment durant la nuit on pu
Les maux d’amour s’éteindre,
Quand l’eau de source continue
A soupirer et plaindre,
Quand la lune passe en touchant
Les chênes dans sa voie
Et quand tes yeux profonds et grands
Regardent pleins d’émoi?

Traduceri de Ion ROSIORU